biodiesel

Koncepcja wykorzystania oleju rzepakowego do wytwarzania oleju napędowego powstała w Austrii w wyniku zmniejszającego się bezpieczeństwa dostaw ropy naftowej i w trosce o środowisko naturalne.

Impulsem badań przez Austriacki Instytut Biopaliwa nad biodieslem był kryzys naftowy 1979-80. Opracowano produkcję RME (Rapeseed Oil Methyl Ester). W 1991 roku powstała pierwsza instalacja przemysłowa i austriacka norma jakościowa.

W dniu wybuchu konfliktu w Zatoce Perskiej, 2 sierpnia 1990 roku, badania nad nowoczesnym, ciągłym procesem produkcji RME zostały podjęte w niemieckiej firmie CONNEMANN.

Pierwsze próby zastosowania biodiesla do autobusów i samochodów osobowych przeprowadzane przez niemieckie firmy motoryzacyjne – Mercedes-Benz i Volkswagen, nie dawały dobrych rezultatów.

W 1994 r. opracowano w Niemczech pierwszą czasową normę jakościową na biodiesel.

W 1995 roku ruszyła wielkoprzemysłowa produkcja, 80 000 ton rocznie, biodiesla na instalacji firmy CONNEMANN dotowanej przez Unię. Jednocześnie Volkswagen wydał komunikat, wyrażający poparcie dla biodiesla, jak też zapewnienie, że będą wydawane gwarancje na większość modeli z silnikami Diesla, poczynając od 1996 roku.

Inne firmy, biorąc przykład z Volkswagena, dokonały również oceny nowego paliwa i rozpoczęły wydawanie gwarancji na określone modele z silnikami Diesla (BMW, Mercedes-Benz, M.A.N., czy Volvo). W 1997 roku w ślad za nową normą austriacką, ukazała się norma niemiecka na biodiesel DIN E 51.606, będąca w Europie dotąd normą wzorcową.

Biodiesel został wówczas określony akronimem FAME dla podkreślenia faktu rozszerzenia się bazy surowcowej.

W 1997 i 1998 roku wystąpił poważny kryzys w produkcji i aplikacji biodiesla. Powody:
- niezwykle niskie ceny ropy naftowej (9 USD za baryłkę),
- przy jednocześnie bardzo wysokich cenach olejów roślinnych (powyżej 600 USD za tonę) oraz
- obniżenie areału ziemi leżącej odłogiem z 10% do 5%.

Te czynniki przyczyniły się do całkowitej nieopłacalności produkcji biodiesla.

Dopiero poprawa warunków ekonomicznych i odpowiednie decyzje radykalnie ułatwiły produkcję tego paliwa. W 2000 roku, ceny ropy - dzięki gwałtownemu wzrostowi - osiągnęły poziom 25 do 30 USD za baryłkę, a malały jednocześnie ceny oleju rzepakowego. Areał odłogów wzrósł ponownie do 10%.

W Niemczech wprowadzono nowy, dodatkowy podatek – ekologiczny, na paliwa ropopochodne, podczas gdy biodiesel, za wyjątkiem VAT-u, pozostawał całkowicie nieopodatkowany. W 2004 roku łączny podatek, tj. akcyza i eko-podatek, na olej napędowy ma osiągnąć poziom 69%, a więc jeden z najwyższych w Europie.

Obecnie - przy cenie fabrycznej biodiesla w wysokości 510–540 euro za m sześc., a oleju napędowego – 680 euro/ m sześc. - produkcja i import biodiesla do Niemiec stają się wysoce opłacalne. Natomiast w Austrii od 2001 roku, czysty biodiesel jest całkowicie zwolniony z akcyzy. W Niemczech, w 2001 roku import biodiesla wyniósł netto około 40.000 ton, a obecna produkcja to 560.000 ton rocznie. Aktualna liczba samochodów o konstrukcji przystosowanej do biodiesla w Niemczech i Austrii wynosi 2,5 miliona.

źródło: Gigawat Energia na podstawie referatu Pawła Jelnickiego „Rozwój biopaliw w UE i plany rozwojowe tej dziedziny w Polsce”