Unijne biopaliwa – generalnie klapa

Unia Europejska ogłosiła 10 stycznia nowe założenia polityki energetycznej, w których stwierdza: „Komisja zamierza zachęcać do produkcji i wykorzystywania biopaliw, proponując ustalenie wiążącego minimalnego udziału biopaliw w 2020 r. w paliwach do pojazdów mechanicznych na poziomie 10%". Cel ten wydaje mi się coraz bardziej oderwany od rzeczywistości. Rzeczywistość jest bowiem coraz mniej podatna na szczytne cele wyznaczane w Brukseli.

Trzeba przypomnieć, że Unia Europejska zalecała już krajom członkowskim bardzo ambitne działania:

Otóż 25 krajów Unii miało osiągnąć 2% udział (liczony energetycznie).

Jeśli przyjrzeć się, jakie cele kraje te wyznaczyły sobie na 2005 rok, można stwierdzić:

12 państw wyznaczyło cele poniżej 2%

10 państw założyło osiągnięcie 2%

3 państwa założyły przekroczenie poziomów zalecanych przez Unię.

Jednak naprawdę ciekawa jest realizacja:

4 państwa w ogóle nie przesłały danych (Dania, Finlandia, Grecja i Słowacja) – prawdopodobnie nie używają

4 państwa nie używają biopaliw (Belgia, Cypr, Estonia, Portugalia) – ich poziom zużycia wynosi 0%

5 państw zużywa poniżej 0,1% (czytaj: jednej dziesiątej procenta) biopaliw (Czechy, Węgry, Irlandia, Luksemburg i Holandia)

7 państw używa do 0,5% (pół procenta) biopaliw (Włochy, Łotwa, Malta, Polska, Słowenia, Hiszpania). Brytania)

3 państwa zużywają trochę mniej niż 1% (jeden procent)

2 państwa przekroczyły zakładane unijne wskaźniki: Niemcy: ogromne ilości biodiesla zwiększyły udział paliw odnawialnych do 3,8% oraz Szwecja, która osiągnęła 2,2% (dużo wobec innych krajów, ale niewiele, jak na ambitne plany całkowitego usamodzielnienia się od ropy naftowej)

Kilka wniosków:

Biopaliwowa polityka Unii poniosła porażkę. Dowodzi tego fakt, że tylko 2 państwa osiągnęły zakładane cele, ponad połowa zaś – praktycznie nie wdraża tej polityki

Brak w polityce Unii oceny porażki wprowadzania biopaliw: dlaczego nie zrealizowano tak szczytnych celów? Co stoi na przeszkodzie w zwiększaniu udziału biopaliw? Dostępność? Cena? Konieczność dotacji? Opór przed przymusowym używaniem? Parametry techniczne i eksploatacyjne?

Bez analizy przyczyn porażki wyznaczanie kolejnych celów – jest ucieczką w marzenia. Te zaś, które przedstawiła Unia, wydają się czystym wishful thinking Pobożnymi życzeniami – łącznie z z sugestią, że będą one obowiązkowe (w odróżnieniu od dzisiejszych).

Średnia unijna 1% wydaje się naciągana wobec przedstawionych wyżej zestawień. Osiągnięta dzięki wielkiemu rynkowi niemieckiemu, jednak nie oddaje ona rzeczywistego udziału biopaliw w krajach Unii.

Narasta rozdźwięk między liderem (Niemcami) oraz Szwecją i Francją a pozostałymi krajami. Coraz większe obciążenia dla budżetów tych państw oraz unikanie tych obciążeń przez innych podważa podstawy takiej polityki.

Unię czeka albo obowiązkowość stosowania biopaliw przez wszystkie kraje albo porażka i porzucenie tej kosztownej polityki