Amerykanie bogaci w ropę, ale nie mogą jej wydobywać

Ameryka to kraj bardzo bogaty w zasoby naturalne. Jednak na własne życzenie - decyzje polityczne i niechęć mieszkańców - nie może do nich sięgnąć. Kraj, którego zależność od importu ropy jest ogromna - wynosi dzisiaj 60% - nie może zmienić przepisów, uniemożliwiających wydobycie tak na lądzie, jak i w szelfie wokół USA (off-shore).

A zasoby ropy wokół Ameryki są ogromne - ocenia się na 85 miliardów baryłek, czyli wystarczające na zaspokojenie potrzeb świata na ropę przez 2 1/2 roku, a potrzeb Ameryki - przez 10 lat. Wystarczy spojrzeć: oprócz tradycyjnie eksploatowanej Zatoki Meksykańskiej, jedynie tam udało się rozpocząć wydobycie, gdzie nafciarze zdążyli znaleźć ropę przed prawnymi zakazami.

Prezydent Bush apelował w środę do Kongresu o zniesienie wieloletniego już zakazu wierceń i wydobycia u wybrzeży Ameryki.

Rzeczywiście - sytuacja jest zadziwiająca: wokół wybrzeży Stanów są bardzo bogate złoża ropy. Jednak jej nie wydobywają.

Zjawisko to ma kilka przyczyn.

Tradycyjny podział polityczny - demokraci są za ograniczaniem popytu na ropę i energię, zmniejszeniem jej udziału w bilansie energetycznym (postulat "niezależności" energetycznej). Czyli stosują czy planują klasyczny sztafaż środków:

- wysokie podatki (na firmy, na paliwa)
- wysokie wymogi na efektywność spalania paliw w samochodach (CAFE standards)
- wymóg dodawania biopaliw (ethanol) do benzyny

Demokraci są także przeciwko wydobyciu, ale tutaj posiłkują się argumentami ekologicznymi, gdyż ograniczenie podaży ropy ma oczywisty skutek: podwyżkę cen.

Republikanie są za zwiększaniem podaży i za umożliwieniem działania amerykańskich firm we własnym kraju. Na ten aspekt zwracają często uwagę. Po nacjonalizacjach w krajach wydobywających ropę w latach 70-tych, wielkie amerykańskie koncerny straciły bazę surowcową, a do tej istniejącej w Ameryce nie mogą się dobrać ze względu na zakazy wiercenia. Ich argumenty przy tak wysokiej cenie paliwa zyskują nowych zwolenników.

Punktem zapalnym w wieloletnich bojach polityków jest ANWR (Arctic National Wildlife Refuge), czyli przebogate złoża w Prudhoe Bay na Alasce. Zasoby ANWR są przeogromne: EIA oceniła je w 2002 roku na 10,3 miliarda baryłek możliwej do wydobycia ropy (expected value). To oznacza, że przeciętnie można by wydobywać tam 1 do 1,35 mln b/dzień. Polecam ANWR.org.

Amerykańska Energy Information Administration, ostatnio podała, że uruchomienie tych złóż mogłoby obniżyć ceny paliw od 41 do 144 centów na galon. Problem jednak, że... na pełny efekt dzisiejszych decyzji trzeba czekać 20 lat! Taka perspektywa czasowa nie zachęci żadnego polityka do narażania się na ataki Greenpeace'u.

Dlatego Kongres USA systematycznie odrzuca próby otwarcia wód amerykańskich (Outer Continental Shelf) na wiercenia i wydobycie. Wspomniany milion baryłek dziennie płynąłby już teraz, gdyby w 1995 roku prezydent Clinton nie zawetował ustawy, zezwalającej na wiercenia. Warto pamiętać, że wtedy obydwaj dzisiejsi kandydaci na prezydenta - Barack Obama i John McCain - głosowali za zakazem wierceń.

Podstawową przeszkodą jest bowiem ruch ekologiczny. O mentalności "NIMBY (not-in-my-backyard)" pisałem już tutaj. Dotyczyło to bardziej rafinerii i niechęci mieszkańców do pogarszania jakości powietrza czy wody w swoim sąsiedztwie. Jednak w sprawie wydobycia off-shore więcej od mieszkańców mają do powiedzenia ekolodzy (ruchy takie jak Geenpeace). Ich nacisk, siły wpływu są na tyle duże, że Ameryka nie może korzystać ze swoich skarbów, bronionych przed wydobyciem przez ludzi marzących, byśmy się cofnęli z naszym sposobem życia o wiele setek lat.

Obawy ekologów wydają się są wyolbrzymione. Wiercenie, nawet w morzu (offshore) - nie jest już niebezpieczne dla środowiska. Huragan Katrina, który zniszczył setki wież wiertniczych w Zatoce Meksykańskiej w 2005 r. nie spowodował większych wycieków ropy. Generalnie - o d1969 r. nie było w USA znaczących wycieków. A wydobyto już ponad 7 milionów baryłek z morza przez ostatnie 25 lat. Tylko 0,001% (tysięczna część procenta dostała się do morza.